Öğrencimiz Arcan Kavuzlu (8H), İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünün ilçe genelinde ortaokul öğrencileri arasında düzenlediği “Hayalimdeki İstanbul”  öykü yarışmasında “İstanbul Hayali” öyküsüyle ilçe birincisi oldu.

İstanbul Hayali

Güzel bir sonbahar… Yapraklar, güneş misali sararmış, usul usul dökülüyor. Gökyüzü kapkara bulutlarla kaplı ama alışagelmiş değil çünkü bu bulutlar insanın içini bunaltmıyor. Çevreye eşi benzeri olmayan bir huzur yayılıyor.

Bulutlar arasından çıkan tatlı meltemle kuş cıvıltıları buluşuyor ve bu sesler hiçbir yerde görülemeyecek bir dinleti hazırlıyorlar, hüzünlü olması beklenen güze rağmen. Tüm bunları görenler ise şaşkın şaşkın bakıyorlar ilkbaharla yerini değiştirmiş neşeli sonbahara.

Sonbaharın büyüsüne kapılan yapraklarsa zarif bir şekilde atlıyorlar ağaçtan, ağaç onların gidişine üzülürken. Atlayan yaprakların çoğu yere düşüyor; bazıları ise süzülüyor, arşınlıyor sokakları.

Evinin penceresinden bu görsel şöleni gören bir çocuk, siyah paltosuna bürünüp evini terk ediyor ve kendini kaptırıyor İstanbul’da bir baharın koynuna. Kaldırımlarda pabucunu eskitirken, gözüne büyülenmiş olan bir yaprak ilişiyor. Yaprağı yakalayacağım umuduyla dakikalarca sürecek olan bir takibe başlıyor. Tam yaprağı yakalayacağını hissettiğinde, meltem fikrini değiştiriyor ve güçlü bir rüzgâr olup esiveriyor koca kentin üstüne..

Çocuk; caddeden caddeye, mahalleden mahalleye koşuyor. Mucizevi bir şekilde yollarda hiçbir araba, hiçbir motor, kısacası hiçbir taşıt yok. Çocuk koşmaya devam ediyor, arada bir sağına soluna bakıyor ve şehirdeki herkesin yüzünde mutlu tebessümler görüyor ama zoraki değil, gerçek tebessümler…

Gerçek İstanbul’da hiç gülümseme görmemiş çocuk, haliyle şaşırıyor ve unutuveriyor yaprağı. Zaten yaprak da birkaç saniye sonra büyünün etkisinden kurtuluyor ve kendini yerde buluyor.

Çocuk da sonbaharın büyüsünü terk ediyor. Koşmayı bırakıyor ve derin bir nefes alıyor. Hemen sonra yüzüne bir gülümseme yerleştiriyor.

Hayalindeki kentin  üstünden  kara bulutlar çekiliyor ve güneşten gelen ışık huzmelerini görüyor ama bu huzmeler herkesin bildiği gibi değil. Altınla boyanmış, çıplak gözle bakılınca bile gözü rahatsız etmeyen ışık huzmeleri. Kentte neden herkesin bu kadar keyifli olduğunu anlıyor birden. Doğanın dinginliği, yansımış insanlara. Bırakın ağaçları, kuşları, böcekler bile nasiplerini almış bu keyiften.

Acı çığlıklar atan martılar sessiz, yaralı ağaçlar dinç, ezilme korkusu taşıyan böcekler cesur; kısacası ahenkli ve  topyekün yaşamaktan mutlular.

Çocuk, İstanbul’da yaşamaktan memnun ve bu kenti seviyor. Hayalindeki şehri yaşama fırsatı bulduğu şu anın tadına varmak istiyor. Etrafı seyrederken, kulağına rahatlatıcı bir müzik gelmeye başlıyor. Başını çevirip baktığında bir kemancı görüyor. Kemancının önünde siyah bir kılıf, içi bomboştu ama kemancı mutluydu. Kemancıya yaklaştıkça müziğin sesi daha da berraklaşıp  iç  yakan  bir tını dönüşüyor.

Çocuk, hayran hayran onu seyrederken kemancı ona doğru gülümsüyor. Çocuk önce ne yapacağını bilemiyor çünkü yanında hiç para yok ve kemancıya para vermemesine yüreği el vermiyor. Kemancı, sanki çocuğun aklını okumuş gibi, “Sorun değil.” diyor ve muhteşem müziğine devam ediyor. Kemanın sesinde zaman kavramını yitiren çocuk, bu tınının hayalindeki kentin her sokağında, her mahallesinde mutluluk şarkısına dönüştüğünü düşlüyor. Kemancı müziğini bitirdiğinde, çocuk kemancıyı deliler gibi alkışlıyor.

Çocuğun gösterdiği yoğun ilgiden keyiflenen kemancı, yırtık pırtık ceketinin cebinden birkaç teklik çıkarıyor ve çocuğa uzatıyor. Yüzü kızaran çocuğun utandığını fark eden kemancı, “Utanmana gerek yok, hediyem olsun. Şimdi köşedeki bakkala git ve canının istediği şekeri al.” diyor.

Çocuk hevesle bakkala doğru koşuyor ve istediği şekerden alıyor. Aynı tempoda koşup kemancının keman çaldığı noktaya geldiğinde kemancıyı göremiyor.

Bir teşekkür bile edemediği için bozulan ve hayal kırıklığına uğrayan çocuk biraz mutlu, biraz üzgün şekeri ağzına attığı anda tüm hüznünü kaybediyor.

Şekerin tatlı,  hayal kurduran, esrarengiz fakat bir o kadar da güzel tadını doyasıya çıkarmak için oldukça yavaş hareketlerle bitiriyor şekerini. Şekeri bitirdiğinde güneşin batmaya başladığını fark edince evine dönmek istiyor ama çok önemli  bir gerçeği unutuyor: evinin yolunu ve nerede olduğunu bilmiyor.

Panik oluyor ve düşünmeden sağa sola koşuyor. Birkaç dakika sonra muhteşem bir yapıyı ve etrafında dolaşan turistleri görüyor. Ellerinde dört sayfalık küçük kitapçıklar taşıyorlar. Kitapçığın kapağında Galata Kulesi ve üzerinde uçuşan kuşlar görünüyor.

Galata Kulesi’nin, evinin önünde olduğunu hatırlayan çocuk, hiç vakit kaybetmeden turist kafilesinin arkasında ilerlemeye başlıyor. Bir saat boyunca dolaşıyor onlarla ve görüyor pek çok tarihi güzellikleri, kiliseleri, sinagogları, köprüleri…

Galata Kulesi’ne varıyor. Evine girmeden önce de Galata Kulesi’nde kısa bir tur yapmaya karar veriyor. Galata Kulesi’nin merdivenlerini çıktıkça heyecanlanıyor ve en tepesinden İstanbul’un nasıl göründüğünü merak ediyor. Adımlarını hızlandırıyor, en tepeye ulaşıyor.

Tepedeki manzara tek kelimeyle harika… Yedi tepeli kentin, asırlara meydan okuyan heybetiyle duruşu onu da etkiliyor. Yaşayan koca bir tarihtir, benim kentim diye içinden geçiriyor.  Marmara Denizi’nin serinliğini iliklerine kadar hissediyor.

Etrafına bakınınca sağ tarafta Topkapı Sarayı’nı ve onun da arkasında bütün ihtişamıyla günbatımını konuklayan Ayasofya’nın manzarasını uzun solukla içine çekiyor. Bu serüveni ailesiyle paylaşmak için can atıyor yüreği. Hemen kulenin merdivenlerinden inip evine doğru koşuyor. Evinin kapısını çalıyor ve sabırsızlıkla kapının açılmasını bekliyor. Kapı açılınca annesiyle karşılaşan çocuk annesine sarılıyor. Annesi ona soruyor:

“Eee, yavrum bugün ne yaptın bakalım?”

“İstanbul’u gezdim anneciğim, hayalimdeki İstanbul’u…”

Arcan Kavuzlu (8H)

Öğrencimiz Yıldız Aylin Oğuz (8F), İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünün ilçe genelinde ortaokul öğrencileri arasında düzenlediği “Hayalimdeki İstanbul” öykü yarışmasında “Hayalimdeki İstanbul” öyküsüyle ilçe üçüncüsü oldu.

Hayalimdeki İstanbul

Yine  balkonumda oturmuş çayımı içiyordum.  Ne zaman çayımı içsem aklıma İstanbul gelir, işte o zaman da öyle oldu. İstanbul rüzgarının anlattığı eski anıları, çaya düşen her kaşığın çınlamasıyla ahenk içinde bağıran martıları, boğazın mavisini düşünürüm.

Yine başladım düşünmeye, aklıma bir simit  takıldı, acaba bir parça  simidin hikayesi ne olabilir? Tam bunu düşünürken üstümden geçen bir martı ağzındaki simit parçasını kafama düşürdü.

Kimse bir simidin hikâyesinin sadece alınıp tüketilmekten başka bir numarası olduğunu düşünmez ama ben bir yazarım o nedenle her zaman görünenden fazlasını görmeliyim. Belki bu simit Beşiktaş  çarşısının  renkli dükkanları arasındaki tarihi bir fırından çıkmıştır, belki sonra üniversiteye giden bir gencin poşetinde bulmuştur kendini.

Benim  hayalimdeki  öykü kahramanı  genç  de  Beşiktaş- Üsküdar hattında çalışan bir motordayken   bir martıya simidinin bir parçasını atmış olsun.

Peki,  bu martı  tüm  İstanbul’un  nerelerini  dolaşıp gelmiştir  acaba? İlk önce Boğaz’ı geçmiş ve Haliç’e uğramış olmalı. Belki biraz yeşili görmek istedi, yolunu uzattı. Belgrad’a uğradı, yeşilin her rengini gördü.

Eğer  tarihe düşkün bir martı ise kesin Süleymaniye Camiisi’ne uğramıştır diye düşündüm, belki de sonra Yerebatan Sarnıcı…

İstanbul hakkında bir şeyi merak ettim hep, bu kadar çok insanın olmasına rağmen hiç keşfedilmemiş yerler var mıdır?

Bizim martı görmüştür belki keşfedilmemiş yerleri. Belki de görmemiştir ama ben hayvanların kendi aralarında  iletişim  kurduğuna  inanmışımdır.

Onun akrabaları ona İstanbul hakkındaki tüm efsaneleri ve ilginç yerleri anlatmış olabilir. O da böylece ağzındaki simitle beraber o muhteşem güzellikleri görmüştür.

Belki onun tarih hakkında bildikleri martıdan diğer martıya yayılan efsanelerdi. Muhtemelen asla bilemeyeceğiz ama bu martının çocukların masum oyunlarından birini uzaktan izleme fırsatı bulduğuna inanmayı çok isterdim.

Belki  üstünden uçtuğu mahallelerden birinde rengârenk evlerin ardında körebe ve saklambaç oynayan çocukları görmüştür. Belki sadece anlamsızca baktı, belki de o küçük kalbi neşeyle doldu. Sonuçta bu bir martı, ne yapacağı hiç belli olmuyor.

Bence martı, ağzındaki simitle o mahalleye indi. Etrafta koşuşturan çocukların oyunlarını izleyen martı çocukların çığlıklarına  katılıp  o gürültülü ama aynı zamanda masum oyunlarına ortak olmuştur  şaşkınlıkla. Bir süre çocukları gözledikten sonra tekrar  buram buram İstanbul kokan gezisine devam etmiştir.

…………..

…

O kadar İstanbul turu onu yormuş  olmalıydı.Tesadüf eseri mi yoksa martının zevki mi bilmem ama mola yerinin Galata  olması mümkün. Böylece Kız Kulesi’ni de uzaktan gözleyebilecek ve diğer martı kardeşlerini de selamlayabilecekti.

Galata’nın tarihi beni hep etkilemiştir. Galata dünyanın en eski kulelerinden olup Bizans imparatoru Anastasius tarafından inşa ettirilmiştir. Türklerin eline geçtikten sonra her sene yenilenmiş. Bir ara hapishane olarak kullanılmış sonra da rasathane. Hatta Hezarfen Ahmet Çelebi ilk uçan insan olarak buradan atlamış. Bana hep büyüleyici gelmiştir. Kim bilir bu kule ne kadar garip olaylara şahit oldu.

Bana göre martılar insanlara karşı mesafeli canlılardır. O nedenle bir martının aklından geçenleri bir insanın anlamasının mümkün olmadığını düşünürüm. Fakat bu martı diğerlerinden  farklı. Eminim   küçük bir çocukla bir sohbeti olmuştur ama bunu sakın insanlarınki gibi sanmayın çünkü insanlar martılarla konuşamaz, bu gözlerle yapılan bir  sohbetti. Aslında daha önce böyle bir sohbete tanık oldum. Tam olarak da şöyle devam ediyordu:

“Merhaba”

“ Bana yaklaşma yemeğimi alamazsın.”

“ Yemeğini istemiyorum, sen ne yapıyorsun ?”

Küçük çocuk, martıya yaklaşıp ona dokunmak istedi, martı onu çığlıklarıyla korkutup hızlı bir şekilde uçup yoluna devam etti.İşte böyle bir sohbeti daha  göremedim.

Evet işte en sevdiğim kısım benim mahalleme girişi. Bizim mahalle İstanbul’un en iyilerindendir. Bir asker ya da yıllardır uzakta olan bir aile dostu geliyorsa tüm mahalle seferberlik içinde yemekler hazırlamaya başlar, mahalle mis gibi yemek kokardı.

İşte martı bu nedenle indi bundan eminim . Sonra evimizin en üst katında yemeklerin tam olarak nerede olduğunu saptamak için durdu ve tam o sırada ağzındaki simidi bıraktı. Hikayenin başladığı yer.

Etki alanın baş sahibi Saniye teyzeydi çünkü bugün Saniye teyzenin küçük oğlu Murat askerden dönüyordu. Saniye teyzenin balkonuna bizim martı usulca  kondu. Saniye teyze ve martı uzunca bir süre birbirlerine baktı, nedenini ben bile anlamadım. Bunun içinde bir iş olduğuna eminim. Saniye teyzenin gururla parlayan gözlerinde oğluna duyduğu özlem okunabiliyordu. Büyük oğlu Halil ise Murat’tan yedi yaş büyük olup balıkçılık mesleğiyle uğraşıyordu.

Halil uzun yıllar önce babasına küsmüştü o zamandan beri onu kimse görmemişti hatta  babasının cenazesini bile katılmamıştı. İşte o zamandan beri evine geri dönmeye yüzü de tutmamıştı.O zamandan beri Halil’i gören de  olmadı.

Bu arada size Martı ile ilgili vermek istediğim bir bilgi var. Martı Halil’i gördü hem de çok acı bir biçimde. Halil’in bir adam tarafından ağzına bir bezle koku verilerek bayıltıldığını sonra da kenara sürüklediğini…

Saniye  Hanım  hüzünlüydü,  oğlunu özlüyordu buram buram özlem doluydu yüreği… Ah be Saniye teyze!

İstanbul gerçekten de harika bir şehir o tarihi yapılarının arasındaki parklar ve her tarafta barış dolu sevecen insanlarla dolu.

Ama martıların sağı solu belli olmaz çok farklı bir yerden gelmiş olabilir de .

Kesin olarak inandığım tek bir şey varsa o da, bu martı tüm İstanbul ‘u  ve İstanbul tüm güzelliklerini  görmüştür.

Tam o sırada kurguladığım hayalden uyandım ve düşen o simit parçasına baktım çoktan gitmişti bile martı…

Yıldız Aylin Oğuz (8F)