Levent Yerleşkemizden ortaokul öğrencimiz Yasemin Artunç (8I), Özel ALEV Ortaokulunun 22 Şubat – 12 Nisan tarihleri arasında il genelinde ortaokul 7 ve 8. sınıf öğrencilerine yönelik düzenlediği Orhan Veli Şiir Yazma Yarışması’nda Üçüncü oldu. Öğrencimiz bu başarıyı “Garip Dünya” şiiriyle elde etti.

Garip Dünya

Bir dünya ki garip…

Garip bir hayatın içinde insanoğlu,

Farklı rollerle sahnede döner durur.

Kimi yıldızlaşırken kimi küçülür ışıkların altında.

Saklanır bütün duygular maskeler ardında

Ağlarken gülümser, gülerken içi ağlar.

Dipsiz bir kuyu gibi duygularla

Savrulup gider rüzgâr misali

Bir dünya ki garip…

Hiç ölmeyecekmiş gibi koşan, hırslanan,

Yıpranan, yıpranırken yıpratan,

Duygularının tutsağı olup,

Kavgaya, savaşa, kine, öfkeye koşan

İnsanlarla dolar dört bir yanımız,

Oysa biraz ötesine baksa, bir baksa neler görecek.

İyi yürekli, sevgi dolu nice canlar uzatmakta elini,

Barışın şarkısı, esen yelin huzuru saracak onu.

Cenneti cehenneme çevirenlerin körelen duyguları,

Görmez ne çare sevginin sıcaklığını.

Dünya bir garip

Bir veli misali sokağın sesine karışır kimisi,

Alın terini bırakarak güneşin altında

Sabahtan geceye didinir durur.

Bilmez ki yaptığı köleliktir,

Farkına vardığında çok geçtir.

Elindekiyle yetinmesini öğretmiştir dünya ona,

Aramaz fazlasını kendinden başka.

Bir dünya ki burası

Hırs sarmıştır dört bir yanını.

Doymaz, doyamaz

Güce, paraya, mevkiye.

Yetmez ona ne kadar verirsen ver,

Doymayacaktır dünyaları da versen

Gönlü açtır, ruhu açtır.

Bilmez ki onun şifası değildir hiçbiri,

Doyurmayacaktır aç olan kalbini.

Bu garip dünyada

İnsanlar yaşar bilmeden geçmişini,

Hiç bilmeden adını.

Kaybolmuştur her şeyi.

Bir anda bir savaşta bir seste

Arar durur geçmişini, kendini

Ama bilmez gitmiştir herkes çoktan.

Hatırlamadığı ailesi, evi, ülkesi

Savrulup durur yerden yere.

Bir garip dünya ki bu,

Ne güzel insanlar yaşar.

Yemeğini bölüşen,

Elindekini paylaşan,

İyi kötü demeden herkesin yardımına koşan,

Bir güneş misali parıldayan insanlar.

Bu dünya için bir garip olsalar da

İçleri huzur dolu, mutluluk dolu,

Güzellik katarlar çevrelerine.

Yasemin Artunç (8I)

Levent Yerleşkemizden ortaokul öğrencimiz Leyla Özgüder (8J), Özel Darüşşafaka Ortaokulunun 27 Şubat – 11 Nisan tarihleri arasında il genelinde 6, 7 ve 8. sınıf ortaokul öğrencilerine yönelik düzenlediği 12. “Ahmet Rasim Yaşıyor” Köşe Yazısı Yazma Yarışması’nda İkinci oldu. Öğrencimiz bu başarıyı “Yetişkinler Nerede?” yazısıyla elde etti.

Yetişkinler Nerede?

Bir hafta önce internette bir haber okudum. Brüksel’de öğrenciler, siyasetçilerden iklim değişikliği hakkında bekledikleri çabayı görmedikleri için protesto gösterileri düzenliyordu. Açık olmak gerekirse bu haber ilgimi çekmekle beraber beni çok düşündürdü. Bu öğrenciler mi sadece doğayı kurtarmak istiyor? Yetişkinler nerede? Doğayı koruma görevi kimin olmalı?

Bana soracak olursanız yaşadıklarımızdan, doğanın yok edilişinden hepimiz sorumluyuz. Her şey insanın kendisiyle başlar ve biter. Küçükken “Hayat Bilgisi” dersinde anlatırlardı. “Önce kendimize, ailemize, arkadaşlarımıza, daha sonra da etrafımızdaki insanlara, hayvanlara, doğaya kısaca var olan her şeye sevgi ve saygı göstermeliyiz.”

Bu da demektir ki kendimize bir nebze saygımız olsaydı dünyamız bu halde olmayacaktı. Her yerde acımasızca ölüme terk edilen veya öldürülen hayvanlar, eriyen buzullar, aç kalan çocuklar olmayacaktı. İnsanların kendilerine birazcık saygısı olsa bu olumsuzluklara göz yummazdı. Bana soracak olursanız problemlerimizin çoğunu bizler yaratıyoruz.

Önce doğayı, çevremizi, insan yaşamını mahvediyoruz sonra da bir başkasından çözüm bekliyoruz. Asıl suçlu bizken sorunu çözecek olan da yine biz olmalıyız. Aklını kullanmayan, bir başkasının varlığına saygı duymayan insanın yaşadığı topluma ne yararı olacaktır? Duyarlı insanların çabaları da olmasa bilmem ne yapardık?  Brüksel’deki öğrenciler kendi geleceklerini önemsedikleri için iklim değişikliği hakkında bir şeyler yapmaya çalışıyor.

Ya biz? Biz de o çocukların duyarlılığına destek olmak zorunda değil miyiz? Bir gelecekten söz ediliyorsa bu hepimizin geleceğidir…

İnsan ve doğanın sürekliliği saygıya bağlı.

Brüksel’deki çocuklarla ilgili gelişmeleri izlemeye devam edeceğim. Çünkü bu çocuklar öncelikle kendilerine öz saygıları olan, bir başkası için de bir şeyler yapmak zorunda olduğunu bilen farklı çocuklardır. Toplumlar,  bireylerden oluşur. Toplumu oluşturan bireyler ne kadar duyarlıysa, toplum da o kadar duyarlı olur.

Kaçınız yere çöpünü atan, çiçekleri koparan, hiçbir zararı yokken hayvanların yuvasını bozan veya onlara zarar veren birisini gördüğünde tepki veriyor? Tepkisiz bir çevrede yetişen çocuk kötü örnekleri kanıksar. Çünkü bu davranışın yanlış olduğunu vurgulayan iyi bir örnek görmemiştir. O da diğerleri gibi yakmayı, yıkmayı, doğadan kopuk yaşamayı içselleştirir.

Hayır, ben bu konuda susmak istemiyorum.

Çünkü düşünen, sorgulayan her bireyin yapması gerekeni yapmak istiyorum. Eğer bir çiçek koparılıyorsa, bir ağaç kesiliyorsa, bir hayvan acı çekiyorsa “Dur” demeliyim. Aksi halde kendime ve değerlerime ihanet etmiş olurum.

Bütün bu nedenlerden dolayı Brüksel’deki duyarlı çocuklar!

Yüreğim sizinle ve sizin gibi düşünenlerle olacaktır.

Leyla Özgüder (8J)

Tepeören Yerleşkemizden ortaokul öğrencimiz Ayşe Duru Karaduman (8C), VKV Koç Özel Ortaokulu’nun il genelinde düzenlediği “merhamet” konulu “Mustafa V. Koç Öykü ve Düşünce Yazısı Yazma Yarışması”nda “Anzak Askeri” adlı öyküsüyle 3. oldu.

 Anzak Askeri

O kan dondurucu savaşa biraz olsun mola verildiğini sanmıştı. Taş çatlasa beş dakika, mola da ne mola! Bu mola, Mehmet ve silah arkadaşlarının mermiler tekrar yağmaya başlamadan birkaç rahat soluk almalarına yetmişti ancak. Şubatın başlarından beri İngilizler ve onların sömürgeleri Anzaklarla savaşıyorlardı  Gelibolu’da. Ne kadar zaman geçmişti? Bir hafta? Bir ay? Yoksa nisanın sonuna gelmişler miydi? Yok o kadar olmamıştır, hâlâ buz gibi bir soğukta savunuyorlardı güzelim vatanı.

Bir söylenti yayılmıştı Mehmetçiklerin arasında. Söylenilenlere göre çok yetenekli bir Paşa geçmişti komutaya. Alman generallerle beraber orduyu komuta ediyormuş. Söylentinin devamında ise bu adamın Trablusgarp gibi cephelerde savaştığı hatta Rusları yenilgiye uğrattığı gibi şeyler söyleniyor. Tabi bunlar Mehmet’in kulağına da ulaştı. “Anzaklarda bu aralar bir hareketlilik yok, geri mi çekildiler acaba?” dedi Selim. Daha gencecikti Selim, Mehmet’in aksine. “Umalım da öyle olsun Selim.’’ diyecekken Mehmet, gözcülerden biri koşarak onlara geldi. Mehmet onu tanıyordu, koşarak gelen Sarı Fatih’ti. Pırıl pırıl değildi asker üniforması ama hiçbir zaman da bu kadar kanlı olmamıştı. Saçı sakalı birbirine girmiş, yüzüne gözüne kan bulaşmıştı. Nefes nefese kalmıştı, sanki arkasında bir ordu varmış da kovalıyormuş gibiydi.

“Mehmetçikler! Kardeşlerim! Siper alın, geliyorlar!” demesiyle herkesin ayaklanması bir oldu. “Ne bekliyoruz, cenk meydanına gidelim.” diye bağırdı Selim. O bunları söylemeden Mehmet silahını kavramıştı bile. Komutanlar, teğmenler, herkes çoktan yerlerini almıştı. Onlar için bir karış vatan toprağını kaybetmek, canını kaybetmekten de beterdi.

Büyük, gösterişli ve daha ileri teknolojiyle donanmış ordu; yorgun Türk Ordusu’na doğru yürüyordu. Mehmet ve silah arkadaşları herkes ellerinde ne varsa onlarla savaşmaya çalışıyordu. Öyle bir savaş ki… Göz gözü görmüyor, çığlıklar kulakları sağır ediyordu.

Etraf daha birkaç dakika içinde kan gölüne dönmüştü. Mehmet, yarım saattir bir askerle boğuşuyor, kimin kime üstün geldiği anlaşılmıyordu. Toz toprak içinde kalmış iki insandılar, birbirlerinin yüzlerini hiç görmemiş; boğazlarından çıkan boğuk hırıltılar dışında seslerini hiç duymamışlardı. Tam o sırada bacağında derin bir sızı hissetti Mehmet. Anzak askeri süngüsünü saplamıştı bacağına, acıyla yere yığılıverdi, tam o anda göz göze geldiler mavi gözlü, sarışın, gencecik çocukla. İkisinin de gözlerinde bir ışık parladı belli belirsiz. Nedendir bilinmez Mehmet’i öldürmedi Anzak askeri ya da öldüremedi… Mehmet’i öylece orada bırakıp giderken tanımadığı başka yaşıtlarıyla boğaz boğaza gelecekti, belki de bir köye geçip o korkunç anın bitmesini dileyecekti, kim bilir? Birinin gelip ona yardım edeceği anı beklemesi ona bir asır gibi gelmişti. Mehmet ise duyduğu dayanılmaz acıyla küçük de olsa kurtulma umuduyla o karmaşanın içinde öylece yatıyordu.

Bir süre sonra Mehmet umudu kesmiş, kıpkırmızı olmuş bacağına bakmamaya çalışarak gökyüzünü izliyordu. Masmavi gökyüzü yavaş yavaş kızıllaşmaya başlıyordu. O sırada birinin ona doğru yürüdüğünü gördü. Gelen Anzak askerlerinden biriydi. Beni öldürecek kesin, diye düşündü. Yine de Mehmet’in içinde bir umut doğdu. Acaba ona yardım eder miydi? Bunu çok merak etmişti.

O bunları düşünürken asker gözleriyle çatışmadan sağ kalan biririleri olup olmadığını araştırıyordu, o sırada da Mehmet’in ölü olmadığı fark etti. Yanına yaklaştı. Bacağındaki yarayı gördü, içini bir dehşet kapladı. Bu gencin başına gelenleri ya da nasıl anlaşacaklarını bilmiyordu fakat ona yardım etmesi gerektiğini anlamıştı. Cephede düşmanı olabilrdi fakat bu Türk askerini burada yalnız bırakmayacaktı. Yavaşça Mehmet’i doğrultmaya çalıştı. Zor da olsa kaldırdı onu. İki genç tekrar göz göze geldi, ikisi de baktıkları gözleri hatılamıştı. Mehmet ise o gözlerdeki merhameti görmüş, onun niyetinin kötü olmadığını anlamıştı. Bu askeri biraz inceledi Mehmet. Ne yüksek bir rütbesi vardı ne de cafcaflı bir üniforması. Olsa olsa bir piyadeydi.

Mehmet’in kolunu omzuna yerleştirdikten sonra onu yapabildiği kadar yürütmeye çalıştı. Bir an önce onu Türklerin kampına götürmeliydi. Tam birkaç adım atabilmişken Sarı Fatih onları gördü. Gördü de bizim Anzak askerinin Mehmet’i esir almaya çalıştığını sandı. Sanmasıyla da silahına sarıldı.

“Bırak Mehmet’i Anzak!” dedi.

Anzak askeri, söylenenleri anlamamıştı fakat üzerine doğrultulan silahtan karşısındaki askerin ciddi olduğunu anlamıştı. Mehmet, silah arkadaşına baktı.

“Fatih yapma! O bana yardım etmeye çalışıyor.”

“Hayır, o seni esir almak istiyor.”

“Esir almak istese burada olur muyduk Fatih?”

Fatih bir an duraksadı ve tedirgin bir şekilde “Hayır…” dedi.

“Onun bana gösterdiği merhameti, bizim de ona göstermemiz lazım Fatih. Bize de bu yakışır.”

Fatih, Mehmet’in sözlerini duyduktan sonra silahını indirdi ve Mehmet’i Anzak askerinin omzundan aldı. Anzak askeri ve Mehmet ayrılmadan önce son kez göz göze geldiler. Birbirlerine minnetle bakıp sarıldılar. Böylesine büyük bir savaşın acımasızlığı içinde ikisi de insan olduklarını unutmamışlardı.

Anzak askeri siperlerin arasından koşarak uzaklaşırken Mehmet ve Fatih, onun gidişini izlediler. Mehmet, başkalarının duymasından çekinerek “Umarım Anzak sağ salim evine ulaşır.” dedi sessizce.

Ayşe Duru Karaduman (8C)

Levent Yerleşkesinden lise 10 IB sınıflarından 8 kişi olarak 9 – 14 Nisan tarihleri arasında gittiğimiz “CAS Trips” Prag gezisi, dünyanın farklı yerlerinde ve milletlerine ait öğrencileri ortak bir faydada birleştiren bir program oldu. Gezi kapsamında Çekya’da yeni yerler keşfetmemizin yanında her gün CAS’in kapsadığı; yaratıcılık, fiziksel aktivite ve sosyal sorumluluk ilkelerinin her biri için ayrı projeler gerçekleştirdik.

Gittiğimiz günün gecesinde dans partisine katılmamız sayesinde diğer öğrencilerle kaynaşma imkanı yakaladık ve sohbet ettikçe kültürlerimizin farklılıklarından doğan güzelliği keşfettik. Daha sonraki günde evsizler için dergi satma yarışması vardı. Bu yarışmadan kazanılan paranın ihtiyaç sahiplerine ulaşacak olması ve bu farkındalığın yarattığı manevi rahatlık ve gurur asla hiç bir şeye değişmeyeceğim deneyimlerimden biri oldu. Ayrıca bu yarışmada grup halinde hareket etmemiz gerektiği için yardımlaşma bilincimiz de gelişti.

Hayatımın bir ilkini de yine bu gezide yaşadım. Aktivite ve yaratıcılık için gittiğimiz organik bir çiftlikte hayatımda ilk defa tarım işiyle uğraştım ve bunların nasıl yapıldığı hakkında sadece teorik bilgi değil aynı zamanda pratik deneyim de kazandım. Benim için en unutulmaz aktivite ise evsiz insanlar için yemek yapıp yaptığımız yemekleri şehrin başka bir yerinde bulunan barınağa götürmemizdi.

Prag gezisi bizim için turistik bir geziden daha çok kendimizi insani değerler açısından ve bir IB öğrencisi olarak geliştirdiğimiz 1 haftalık anılarla dolu bir yer olarak hayatımızda yerini aldı.

Yaren Önal (10 IB G)